Afrikaanse artiesten

West-Afrikaanse artiesten

West-Afrikaanse artiesten

 

Kettly Noël gaf lokale jongeren dansles in hedendaags ballet. Sommigen van deze jongeren dansen voor het Nationale Ballet van Benin.

 

 

Oga Steve Abah, Drama (Nigeria)

Oga Steve Abah is een onvermoeibare theateractivist wiens werk zich richt op het creëren van drama gebaseerd op het dagelijks leven van de gewone Afrikaanse mensen: arm, machteloos, zonder uitlaatklep om met de druk van het hedendaagse leven om te gaan. In zijn werk streeft hij naar creatief en esthetisch theater met gebruik van maskers en dans. Deze theatervorm spreekt zowel de Afrikaanse boer als de stedelijke arbeiders aan en Abah geeft openlucht voorstellingen van zijn prachtige drama’s door heel Afrika.

 

Ama Ata Aidoo, drama (Ghana)

Ama Ata Aidoo is het best bekend voor haar voorstelling Anowa, een complex verhaal van een man-vrouw relatie tegen de achtergrond van onrechtvaardigheid van de slavernij en de afkeuring van haar conservatieve en haatdragende moeder. Aanvankelijk een sterke vrouw, bezwijkt Anowa uiteindelijk aan de  waanzin en sterft als haar man ten onder gaat aan haar. Aidoo 's werk, verschenen in de jaren 1960, was zijn tijd ver vooruit en verwijst naar de tegenstellingen en spanningen in de liefde en het misbruik van macht. Haar man Kofi maakte zich schuldig aan slavenarbeid in hun bedrijf, een praktijk die Anowa veracht.

 

" ... talentvolle acteurs, regisseurs en artiesten in zowel film, theater als ballet."

 

Newton Aduaka, regisseur (Nigeria)

Newton Aduaka, geboren in Ogidi, Oost- Nigeria in 1966 , verhuist op jonge leeftijd naar Lagos en vervolgens naar Engeland in 1985. Na een diploma in videokunst en naproductie , studeerde hij aan de London International Film School en studeerde daar af in 1990. Hij schreef en publiceerde korte verhalen en werkte mee aan een breed scala van producties . In 1997 richtte hij Graniet FilmWorks op met Maria Elena L' Abbate om vlijmscherpe en compromisloze films te produceren.

Zijn debuut Rage (2000) werd goed ontvangen en was tevens de eerste onafhankelijke film, die in Engeland gelanceerd werd door een zwarte filmmaker. De film won vele festival prijzen, waaronder beste regisseur op het Pan African Film Festival in Los Angeles en de Oumarou Ganda Award op Fespaco (grootste filmfestival van Afrika) . Aduaka regisseerde verder commercials en diverse korte films. Funeral (2002) kwam uit op het filmfestival van Cannes en de korte film Aicha (2004) toont zijn poëtische en visuele vaardigheden in het vertellen van een verhaal.

 

Les Ballets Africains, dansers en muzikanten (Guinee)

De Guinese choreograaf Keita Fodeba vormde het dansgezelschap Les Ballets Africains in Parijs in 1952 . Zij toerden met succes over de wereld tot aan de onafhankelijkheid van Guinee in 1958. Bij terugkeer in hun vaderland werd het bedrijf tot nationale erfgoed en als ambassadeurs bestempeld, omdat Les Ballets Africains het publiek zo goed animeerden over de Guinese cultuur . Het bedrijf streeft naar een beter begrip van Afrika en betere relaties op te bouwen met andere landen. Hun levendige muziek wordt gemaakt door trommels, fluiten en Guinese castagnetten. Ook kan het publiek genieten van hun rijk versierde kostuums, professionele dans en aangrijpende verhalen.

 

Les Ballets Africains Guinee          Faustin Linyekula Ballet

 

Souleymane Cisse, regisseur (Mali)

Souleymane Cisse heeft verscheidene films gemaakt, die visuele elegantie combineren met marxistische ideologie. Zijn bekendste film is Yeelen ("Helderheid"), die een jury-prijs won op het festival van Cannes in 1987. Cisse is geboren in 1940 en begon zijn carrière als operateur en fotograaf in Mali. Na het volgen van een filmopleiding voor zeven jaar in de voormalige Sovjet-Unie keerde hij terug naar Mali. Hier is hij begonnen met het maken van documentaires. Zijn eerste speelfilm, "Cinq jours d'une vie" ("Vijf dagen in een leven") uit 1972, lanceerde zijn carrière en bracht aandacht voor de ontluikende Afrikaanse filmbeweging. In 1975 regisseerde Cisse de eerste speelfilm in zijn moedertaal. Deze film, "Bambara" ("Het Meisje") genaamd werd alleen verboden. Cisse verkent conflicten in de Malinese samenleving gebasserd op de inheemse levensstijl en folklore.

 

Flora Gomes, regisseur (Guinee-Bissau)

Flora Gomes is de enige filmmaakster uit Guinee-Bissau, een voormalig Portugese kolonie in West-Afrika. Hij volgde een cursus in cinemagrafie aan het Instituut van de Cubaanse kunst in Havana. Hij kreeg daar les onder de legendarische Santiago Alvarez en kwalificeerde zich daar als cameraman en fotograaf in 1972. Gomes begon te werken voor de televisie met de late Senegalese filmmaker Paulin Vieyra. In 1973 maakte hij zijn eerste nieuwsfilm over het tweede congres van de PAIGC (Afrikaanse Partij voor de Onafhankelijkheid van Portugees Guinee en Kaapverdië). In 1983 maakte hij "Mortu Nega", de eerste langspeelfilm uit Guinee-Bissau. Deze film was een opmerkelijk verhaal over liefde tijdens de bevrijding en de strijd van onafhankelijkheid.

 

Mahamat Saleh Haroun, regisseur (Tsjaad)

Mahamat Saleh Haroun, geboren in N'Djamena in 1961 werd begin jaren 80 gedwongen om zijn vaderland te verlaten door een burgeroorlog, Hij vuchtte naar Kameroen en later naar Parijs, waar hij film en daarna journalistiek studeerde, Hij werkte vijf jaar als verslaggever voordat hijzijn eerste korte film uitbracht in 1994. Andere korte films uit zijn beginjaren zijn "Maral Tanie" (1994), "Goi-Goi"(1995) en "Le Nain" (1995). Zijn eerste documentaire, "Bord d'Africa" (1995), richt zich op Afrikaanse muzikanten, die in Bordeaux wonen. De tweede documentaire, "Sotgui Kouyate, un griot moderne" (1996), vertelt het verhaal van een griot uit Burkina Faso. De film onderzoekt het leven van de beroemde griot( Afrikaans woord voor dichter of muzikant) in de verschillende werelden van Afrika en Europa. Haroun komt eigenlijk met een nieuw genre voor de Afrikaanse bioscoop. "Bye Bye Africa" (1999) was de eerste film in zijn soort, die volledig in Tsjaad worden geproduceerd. Het is een  "documentaire fictie", een verhaal over het maken van een documentaire waarin hij zelf een verbannen Afrikaanse filmmaker speelt . Zijn nieuwste film is "Daratt" ("Droog seizoen").

 

 

Faustin Linyekula, choreografe en danseres (Congo)

Faustin Linyekula, geboren in Ubunvu in Congo, hecht niet aan enige vorm, structuur of plaats. Hij is geïnspireerd door het niets en creëert door iets van niets te maken. Komende uit Congo heeft hij altijd gewerkt onder zeer moeilijke omstandigheden. Hij weet alleen deze omstandigheden te gebruiken als een vorm van inspiratie. Na acht jaar in zelf opgelegde ballingschap (1993-2001) keerde Linyekula terug naar zijn vaderland met een hernieuwd verlangen om kunst te maken. Hij heeft toen in Kinshasa een eigen onderneming opgericht, "Les Studios Kabako". Zijn werk kan het beste worden omschreven als experimentele performance art. Met behulp van tekst en theater onderzoekt hij de verbanden tussen kunst en samenleving en kwesties rondom identiteit.

 

Ousmane Sembene, filmmaker (Senegal)

Ousmane Sembène is de "vader" van de Afrikaanse film. Vooral bekend om zijn historisch-politieke werken met een sterk sociaal commentaar. Sembène werd geboren in Senegal in 1923. Hij verliet school op zijn 15e en werkte als loodgieter, metselaar en leerling-monteur. In 1944 werd hij opgeroepen voor actieve dienst om Frankrijk te bevrijden. Vervolgens werd hij naar de Franse kolonie Niger gestuurd waar hij deelnam aan de Dakar-Niger spoorwegstaking. Deze tijd was zijn latere inspiratie voor het boek "Les bouts de bois de Dieu" ( "God's stukjes hout") uit 1960. In 1948 ging Sembène terug naar Frankrijk waar hij in de scheepsdokken van Marseille werkte. Daar is hij activist bij de vakbond geworden en lid van de Franse Communistische Parti. In 1956 werd zijn eerste boek "Le Docker Noir" ( "De zwarte dokwerker") gepubliceerd. Sembène begon het grote potentieel van de bioscoop in te zien voor de ongeletterde massa. Hij ging naar Moskou om te studeren onder Mark Donskoj bij de Gorky Studios. Zijn korte film "Borom Sarret" (1963) is de hoeksteen, waarop alle latere Afrikaansefilm is gebouwd.

 

Abderrahmane-Sissako     Idrissa-Ouedraogo-Tilai1990

 

Abderrahmane Sissako, regisseur (Mauritanië/Mali)

Abderrahmane Sissako is de meest vooraanstaande en inventieve cineast in het hedendaagse Afrika. Sissako is in 1961 geboren in Kiffa, Mauritanië en groeide daarna op in Mali, het thuisland van zijn vader. Hij keerde in 1980 terug naar Mauritanië waar hij zich stortte op de literatuur en film. Vervolgens is hij met een studiebeurs naar het ​​filmInstituut van de Universiteit van Moskou gegaan. De film "Le Jeu" (1990), eigenlijk zijn afstudeeropdracht, won meteen de prijs voor beste korte film op het Giornate del Cinema Africano van Perugia in 1991. In 1993 werd "Octobre" getoond in Locarno en won daarna prijzen over de hele wereld. "Waiting for Happiness" werd voor het eerst vertoond in Cannes in 2002 en won daar de prijs voor "Une certain regard". Het werd ook vertoond op het Filmfestival van New York in 2002 en won de Grand Prize op Fespaco in 2003. Zijn nieuwste film "Bamako", waarin westerse financiële instellingen berecht worden door de Afrikaanse burgermaatschappij , ging in première in Cannes en de had zijn Britse première op het London Film Festival.

 

Kettly Noël, choreografe en danseres (Haïti/Mali)

Kettly Noël, van Port-au-Prince, Haïti , begon serieus met dansen op zeventienjarige leeftijd  In 1996 verhuisde ze naar Benin, waar ze begon met lesgeven in hedendaagse dans aan lokale jongeren. Sommigen van deze jongeren gingen later dansen voor het Nationale Ballet van Benin. Aan het einde van 1999 verhuisde Noël naar Mali om daar een soortgelij project te starten. Zij is ook een vrouwelijke choreograaf, die zich bezighoudt met kwesties van vrouwen in Afrika. Haar werk gaat over de identiteit en strijd voor de positie van vrouwen op het Afrikaanse continent.

 

Idrissa Ouedraogo, filmmaker (Opper-Volta/Burkina Faso)

Idrissa Ouedraogo, geboren in Banfora in 1954 ontwikkelde zijn fascinatie voor film door de reizende bioscopen, die de omringende dorpen bezocht. Hij drukte zijn stempel op het Filmfestival van Cannes met zijn film van 1990 "Tilai". Deze film won daar de juryprijs. Zijn film "Yaaba" uit 1989 over een10-jarige jongen, die met een oudere vrouw bevriend raakt wordt een internationaal succes. Hij studeerde film in Parijs en zijn stijl wordt ook wel "Francophone Afrikaanse film" genoemd. Zijn films staan ​​bekend om hun visuele charme en de aandacht die hij besteedt aan de samenstelling van elke scène.

 

terug-pijl  Afrikaanse keuken

 

" ... online West-Afrikaanse muziekinstrumenten kopen. Onze artikelen zijn handgemaakt."